دل خانه خداست

دیروز که با یکی از همکلاسی های قدیمی صحبت می کردم، یه چیزهایی بهش گفتم که بعد به خودم گفتم تو که اینها رو میدونی چرا خودت عمل نمیکنی!؟ حرف بر سر این بود که دل باید خونه خدا باشه فقط و تو دلمون فقط برای خدا جا بدیم،  آخه مگه میشه قلب آدم بجز خدا خونه افراد دیگه ای باشه و اونوقت از خدا بخوایم که خودش ما رو کمک و هدایت کنه. گاهی وقتها ما خیلی راحت برای دیگران و علائق دنیوی تو دلمون جا باز می کنیم و بهشون وابستگی خاصی پیدا می کنیم که به این راحتی ها هم نمی تونیم از دلمون بیرونش کنیم. نمی دونم شاید نتونستم حق مطلب رو ادا کنم. آره نتونستم. چیکار کنم که قلم خوبی ندارم! شرمنده که بهتر از این نتونستم بیان کنم! یه چند تا جمله جالب دیدم که حیف دیدم اونها رو اینجا ننویسم

ز مردم دل بكن ياد خدا كن. خدا را وقت تنهايی صدا كن. در آن حالت كه اشكت می چكد گرم. غنيمت دان و ما را هم دعا كن

معشوقی را که چشم انتخاب کند، چه بسا که محبوب دل نشود. اما آنرا که دل پسندد، بی گمان نور چشم خواهد شد

مائيم و‎ ‎دل و‎ ‎آرزوی يار‎ ‎و‎ ‎دگر هيچ/ قاصد برسان مژده ديدار و دگر هيچ‎‏

و در آخر گفته ای زيبا از امير مومنان: گريه نکردن از سختی دل است. سختی دل از گناه زياد است. گناه زياد از آرزوهای زياد است. آرزوهای زياد از فراموشی مرگ است. فراموشی مرگ از محبت به مال دنياست. محبت به مال دنيا سرآغاز تمام خطاهاست

من که تصمیم جدی گرفتم دلم رو خونه تکانی کنم شاید بشه اسمش رو گذاشت دل تکانی